Rys historyczny

Początki miejscowości notowane są na około 1430 rok. Pierwotnie miejscowość nosiła nazwę Dolobieczowo, która następnie przekształciła się w Dołhobyczów. Wieś położona jest na obszarach przygranicznych, a ukształtowanie terenu jest tu przeważnie pagórkowate. Na terenie wioski archeolodzy odkryli wiele stanowisk archeologicznych, z różnych epok. Najstarsze znalezisko pochodzi z epoki neolitu, poprzez epokę brązu, do XII wieku. Sądząc po licznych znaleziskach (zostało odkrytych 65 punktów) życie tu zaczęło się rozwijać bardzo wcześnie. Można domniemać iż powoli zaczął rozwijać się styl zbieraczo-łowiecki. Ludzie zabijali zwierzęta aby przeżyć a z kości robili pierwsze prymitywne przedmioty, które służyły do polowań, uprawy czy życia codziennego. Z biegiem czasu nauczono się wyrabiać przedmioty z kamienia, oraz uczono się pierwszej ceramiki. Pierwszym właścicielem Dołhobyczowa, przedstawianym przez historyków był Mikołaj Kinik, było to około roku 1430. Dołhobyczów na przełomie wieków był pod rządami wielu znamienitych rodów, co przyczyniło się niechybnie do rozwoju wioski. W związku z tym, iż wioska powoli się rozwijała, zaczeła stanowić łakomy kąsek dla najeźdzców, którzy rabowali i niszczyli. Po mimo tego miejscowa ludność za każdym razem podnosiła się i zaczynała żyć od nowa. I wojna światowa również nie oszczędziła Dołhobyczowa. Doszło tu do walki miejscowych Ukraińców, których oddział liczył około 2 tysięcy z Oddziałami Kawalerii Konnej wspartej przez Szwadron Strzelców Konnych. Bitwa zakończyła się szczęśliwym zwycięstwem Polaków. Jakby zniszczeń i ofiar było mało zapanowała również epidemia tyfusu, która zebrała swoje żniwo. Pomimo takich strasznych wydarzeń ludność Dołhobyczowa podniosła się po raz kolejny i znowu zaczęła życie od nowa. Powstawały liczne zabudowania gospodarskie i obronne. Niektóre z nich ocalały do dziś, i stanowią niemałą atrakcję dla turystów odwiedzających miejscowość.